تبلیغات
وبلاگ هیگز
Background Color
Slider

ذره ی خدا -- بوزون هیـــگز


قطر ستاره‌ها را چگونه اندازه می‌گیرند؟


موضوعات مرتبط : کیهانشناسی و اختر فیزیک,

استفاده از قانون استفان ـ بولتزمن:

قطر ستاره‌ها را معمولاً با استفاده از قانون استفان ـ بولتزمن از روی درخشندگی و دمای سطحی‌شان اندازه می‌گیرند بر طبق این قانون ستاره‌ای كه تابش و دمای سطحی‌ دارد می‌باید مساحت مشخصی داشته باشد پس از به دست آوردن مساحت ستاره می‌توان قطر آن را تعیین كرد.
 
 استفاده از سیستم‌های دوگانه گرفتی (ستارگان دوگانه گرفتی):

 در سیستم‌های دوتایی قطر زاویه‌ای ستاره را اندازه گرفته و از روی قطر زاویه‌ای قطر واقعی را اندازه می‌گیرند در سیستم دوتایی گرفتی سپس قطر مولف را اندازه می‌گیریم و فاصلة مؤلف كوچك و بزرگ را بدست آورده و به این وسیله قطر‌ آن را حساب می‌كنیم.

روش اختفا توسط ماه:

 در این روش زمانی كه اختفا شروع می‌شود تا زمانی كه پایان می‌گیرد مدت زمان آن را اندازه می‌گیرند و هرچه جسم بزرگتر باشد مدت بیشتر و هرچه كوچكتر باشد مدت زمان كمتر است به این ترتیب قطر زاویه‌ای ستاره را به دست می‌آوردند و فاصلة ستاره را نیز با اختلاف منظر اندازه گرفته و سپس با استفاده از قطر زاویه‌ای و فاصلة ستاره قطر واقعی را بدست می‌آوریم . این روش برای ستارگان موثر است كه از ما فاصلة زیادی نداشته باشند.

  روش تداخل سنجی:

 این روش ابتدا توسط مایكلسون پیشنهاد شد و در سال 1920 در رصدخانة كوه ویلسون مورد استفاده قرار گرفت تداخل سنجی كه بر انتهای فوقانی تلسكوپ 5/2 متری نصب شد اساساً از میله‌ای فولادی تشكیل شده بود كه بر آن چهار آینه قرار داشت دو آینة بیرونی را می‌توان در امتداد میله حركت داد به طوری كه حداكثر فاصلة بین آنها 610 سانتیمتر است و دو آینة داخلی ثابت هستند.

كار آینة متحرك آنست كه دو پرتو را كه حداكثر فاصلة ممكن (طول میله) را از هم دارند بگیرد. كار آینه‌های ثابت این است كه هر دو تا را به داخل تلسكوپ بفرستد. تصویر ستاره در تلسكوپ دیگر نه یك نقطه نورانی است و نه یك قرص جعلی پراش بلكه مجموعه‌ایست از نوارهای باریك و روشن و تاریك كه كم و بیش به دانه‌های شانه می‌ماند. از حیث نظری معین و از راه آزمایش ثابت شده است كه این نوارها به ازاء فاصله معینی میان آینه‌های متحرك از میان می‌روند و در این فاصله به شرط آن كه ستاره بزرگ باشد نوارهای روشنی كه از یك نیمة ستاره را پدید آورده است بر نوارهای تاریك نیمة دیگر منطبق می‌شود در این فاصلة بین آینه‌ها سرتاسر تصویر به یك اندازه روشن است اگر این فاصله بین آینه‌های متحرك با S مشخص شود قطر زاویه‌ای ستاره را می‌توان از فرمول زیر محاسبه كرد.

S 12=قطر زاویه‌ای

قطر زاویه‌ای بر حسب ثانیة قوس است و فاصله   S  بر حسب  سانتیمتر .
سپس قطر واقعی را با ضرب كردن قطر زاویه‌ای در فاصله‌ می‌توان بدست آورد.

  روش استفاده از اندازه‌گیری درخشندگی واقعی ستاره:

  درخشندگی واقعی و دمای سطحی ستاره را بدست آورده و از روی آن قطر ستاره را اندازه می‌گیریم.

برچسپ ها